“There is a crack in everything, that makes the Light gets in”

                                                  Leonard Cohen

De wijsheid uit de I Tjing: natuur en leven huizen in één vorm.

Een beschouwing over de relatie tussen hexagram 37-38-39-40.

Hexagram 37: de Familie/Clan                                                                          Hexagram 38: de Tegenstelling                                                                        Hexagram 39: de Hindernis                                                                                Hexagram 40: de Verlossing.

Een duivels dilemma: in omgekeerde volgorde is de vraag?  

Wat is de verlossing die volgt op de ervaring van een genomen hindernis die ten grondslag ligt aan de tegenstelling waarvan de basis ligt in een ervaring met familie?

De impact van loyaliteit, een onmogelijke keuze.

Wie er als kind mee te maken krijgt en de betekenis ervan in het latere leven tot in de diepte heeft verkend, begrijpt dit duivelse dilemma maar al te goed.

Als op een dag het licht erop valt, als het innerlijk verscheurd zijn ruimte krijgt en de ervaring tussen het een en het ander zichtbaar wordt, volgt er tenslotte ook ruimte voor opluchting. Waar heeft dit mee te maken?

De oplossing van een lang slepend conflict in het innerlijk en het inzicht in het dilemma: de onmogelijkheid van een keus. Waar heeft die keus betrekking op?

De positie van een kind

Als een kind in een gezinssituatie gedwongen wordt tot loyaliteit aan een van de ouders, heeft dat automatisch tot gevolg dat er een schuld wordt gevoeld naar de ander. Dit hoeft een kind zich op dat moment niet bewust te zijn.

Het geeft onbewust gehoor aan de kracht van de macht of aan de macht van de zwakste schakel in het systeem. Het zal per situatie verschillen. 

Het kan ook zijn dat een kind met een sterk karakter geen keus kán maken en zich aan het gezag van beide ouders onttrekt. Ook dat kan later nog veranderen, alles is mogelijk.

Omzien in verwondering.

In mijn jonge jaren had ik geen sterk karakter. Ja, ik was eigenwijs, en nee, ik had niet de lef om uit te komen voor wat ik ergens van dacht. Een neiging tot meebewegen zonder mij te bekommeren om de gevolgen. Een vruchteloze poging om de vrede te handhaven. Wat mij tenslotte ook niet gelukt is.

Tot in mijn latere leeftijd een van mijn kinderen op een dag tegen mij zegt: “Mam, je kent jezelf nog helemaal niet, ook al denk je van wel”. Een kind met een sterk karakter!

Ik was perplex en de weerstand om die woorden als waarheid te onderzoeken was vele malen groter.  Hier begint mijn weg naar binnen pas echt.  Wat is de dwarsligger in mij? 

De Schok- hex 51- die het wakker worden van dit inzicht teweegbrengt, brengt  tegelijkertijd ook ruimte voor het aan de oppervlakte komen van de mildheid - het zachtmoedige - hex 57.  Geen vergeving zonder verzoening.... 

Vanaf dat moment verandert mijn houding naar mijzelf en naar gebeurtenissen die zich aandienen. Het stukje bij beetje kunnen plaatsen van een gebeurtenis in de context van het nieuwe inzicht neemt tegelijk nog vele jaren in beslag.

Ervaring heeft tijd nodig om te rijpen. Wat rijping nodig heeft is de balans tussen mildheid aan de ene kant, en gestrengheid – het stellen van grenzen – aan de andere kant.  Eerst in relatie tot mijzelf, vervolgens ook in relatie tot anderen. Van twee tot eenheid komen:  de staat van onbewust bekwaam.

De realiteit onder ogen komen.

Het Oog van Zelf: wat krijg ik te zien?

De verwondering over het feit dat ik onbewust het gedrag van mijn vader heb gekopieerd. Dat ik zijn houding - de loyaliteit naar mijn moeder - als realiteit heb verafschuwd en het bestempelt als lafheid.

Het oordeel dat mij overeind hield bij het niet voelen van de pijn over het in de steek gelaten voelen. Met een gevoel van onrecht dat ook het slachtofferschap heeft versterkt. Met dat gevoel van onrecht voedde ik tegelijk ook de haat in mij.

Haat die ik aangreep om mij volledig te distantiëren van gevoelens die pijnlijk waren, en daarmee creëerde ik ook de onmogelijkheid om liefde te voelen.  Dit bleek de werkelijke  dwarsligger: haat en liefde zijn elkaars spiegel.

Uit de schaduw, in het licht.

Uit de schaduw van mijn bestaan keer ik langzamerhand terug in de realiteit. Een hele weg afgelegd om tot een nieuwe inzichten te komen: het zelfbeeld en harmonie in relaties. Terugkijkend kan ik nu zeggen: het was de moeite waard.