Hoe kijk ik terug op mijn leven ?
Deze terugblik begint met een bewustzijnsverruimende ervaring en een droom over Pythagoras – de mysticus uit de vijfde eeuw voor Christus, bekend om zijn wiskundige inzichten en zijn ideeën over de muziek der sferen.
Die droom brengt in mij de vraag naar boven:
Wat kom ik hier leren?
Het inzicht dat mij op 42-jarige leeftijd ten deel valt, wekt mijn nieuwsgierigheid naar wat het leven en de rol van het bewustzijn daarin betekent: een verlangen naar verdieping. Midden in de zgn midlife-crisis heb ik geen idee wat mij te wachten staat.
Op dat moment vindt er een scheiding plaats en ons gezin, dat bestaat uit een partner en twee jonge opgroeiende zonen valt uit. De opvoeding van de kinderen waar ik mij zo goed en zo kwaad als dat lukt voor inzet, gaat gepaard met veel vallen en opstaan.
Gebrek aan kennis, niet in contact met een oprecht denken, voelen en willen en de fricties die daaruit voortkomen maken deel uit van mijn onzeker zijn. Wie ben ik eigenlijk? Met die vraag begin ik aan een studie Pedagogiek waar ik veel zin in heb.
Tijdens die studie kom ik in aanraking met visies over de levensloop van de mens, waaronder die van C. Jung, Charlotte Bühler, Bernard Lievegoed en H. Andriessen. Daarnaast wekt de systeemtheorie van prof. Boris Nagy en Bert Hellinger mijn belangstelling.
Ik verdiep mij in de dynamiek van familieverbanden. Voor het eerst beschouw ik mijn rol in het gezin en daarbuiten vanuit andere perspectieven.
De visie van C. Jung, van Erik Erikson en Carl Rogers over de ontwikkeling van kinderen en wat er werkelijk nodig is in hun leerproces vult het gat bij vragen over opvoeding. Het inzicht in de opvoeding die ik zelf kreeg en doorgaf aan mijn kinderen komt hierdoor ook in een ander licht te staan.
Het is een leerrijke periode die ik aanvul met een yoga- en meditatieopleiding. Als ik op vijftigjarige leeftijd een eigen praktijk opricht, kloppen ouders en kinderen aan met vragen over deze leergebieden.
Bij elke nieuwe ontmoeting stel ik mij de vraag:
W a t k o m j i j m i j l e r e n ?
Spiegels
Terugkijkend kan ik nu vaststellen dat ik veel heb geleerd van die periode. Elke ontmoeting met kinderen wordt een uitnodiging om naar boven te halen wat ik zelf heb gemist als kind, verkeerd gezien of begrepen. Tegelijkertijd leer ik als volwassene mijn ervaring in te zetten bij wat ik dan beter kan plaatsen. Ook dit blijft een proces van vallen en opstaan, mijn onzekerheid speelt nog steeds een rol.
Al spelend leer ik kinderen focussen om het verschil tussen oriëntatie en desoriëntatie te herkennen en te herstellen. En dat is precies wat ik zelf ook nodig heb. Het werk dat ik heb gecreëerd en met veel plezier uitvoer, wordt tenslotte de route naar de omwenteling: ‘gewoon mijzelf zijn’. Dat naast de inmiddels volwassen zonen ook Mees daar een grote rol in heeft vervuld, besef ik nu ik op 77 jarige leeftijd voor- en achterwaarts terugkijk.
