Visie achter
het Oog van Zelf
Bij de Bouwstenen staat de uitleg van de opbouw en de betekenis. Hier een visie die daar mee samenhangt. Een visie die zowel persoonlijk als maatschappelijk van betekenis is. Wat is de sleutel in Hexagram 49 als deze visie daar naast wordt gelegd?
Vormverandering
In een samenleving die aan het veranderen is, oude structuren wegvallen waarbij ook de rol en gelijkheid tussen man en vrouw meespeelt, neemt het thema oorlog en vrede ook een steeds grotere plaats in. Als in onderhandelingen over het bereiken van oplossingen de gelijkheid ontbreekt, zal dit zijn weerslag hebben op de uitkomst.
De vorm waarin onderhandelingen in het verleden tot stand zijn gekomen, zal onder druk van de huidige tijd haast wel moeten veranderen. En in de aanloop daarnaartoe neemt bewustzijn ten aanzien van de zelf verantwoordelijke zelfbepaling een belangrijke plaats in. Wat bepaalt jou? Dat geldt voor vrouwen én mannen. In die zin zijn we aan elkaar gelijk.
Prioriteit
Wat heeft de hoogste prioriteit?
Wie zichzelf respecteert - iets dat deel uitmaakt van goede zelfzorg - kan ook in moeilijke omstandigheden juiste keuzes beter afwegen. Een toekomstvisie is daarbij onontbeerlijk en dit zou dan logischerwijs een prioriteit zijn. Een prioriteit die niet alleen ons zelf betreft, als we ons zelf zien als deel van een groter geheel.
Waar raakt het stellen van prioriteiten aan de opvoeding en het ruimte bieden aan toekomstige generaties?
Hoe leren kinderen zorgvuldig en eerlijke afwegingen te maken in hun keuzes? Zijn opvoeders zich van deze prioriteit bewust?
Deze kennis uit de I Tjing bestaat al meer dan 3000 jaar en is nog steeds van toepassing, Wat kunnen wij ervan leren?
Hoe te kiezen?
Kinderen leren juiste keuzes te maken en hoe ze tot stand komen tijdens de uitvoering, lukt alleen door zelfkennis.
Ruimte geven om eigen ervaringen op te doen. Die ruimte moet je ze gunnen en dat gunnen gaat je gemakkelijker af als je zelf vervuld bent.
Gewoon je zelf zijn is vervuld - blij zijn met wie je bent.
Als je jezelf de ruimte gunt ‘gewoon je zelf’ te zijn,
als je weet wat dit in jou teweeg brengt,
dan weet je wat een samenleving nodig heeft.
Dan maakt het geen verschil of je man of vrouw bent.
Je bent ÉËN met de ervaring, en dat telt.
Zonder polariteit.
Ruimte kunnen bieden aan jezelf alsook aan de ander hangt samen met aanwezig zijn en in het aanwezig zijn speelt polariteit geen rol. Ieder doet wat past bij de eigen mogelijkheden en plek binnen de dynamiek van een systeem.
Dit is de kern van de systeemtheorie bij de familiedynamiek. Elke schakel binnen het systeem op de juiste plek draagt bij aan een gezonde dynamiek. Dat geldt voor iedereen die erbij betrokken is. En dat is een vorm van sociale kunst .
Sociale verbondenheid: een kunst
Sociale kunst is het balanceren in het vinden van
het juiste evenwicht tussen twee uitersten.
Zo kijkt het Oog van Zelf naar de wijsheid van de I Tjing.
Hoe kijk jij ernaar?
In het schema van het Oog van Zelf is dit de grondgedachte. Met elke bouwsteen wordt een nieuw stukje toegevoegd aan deze visie, een visie die door alle bouwstenen heen naar boven toe meespeelt.
Deze vuist op deze vuist, deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven.
In het begin is er de beginmoeilijkheid, het uitkristalliseren van de juiste rol- en taakverdeling, het stellen van grenzen. Tussen man en vrouw, tussen ouders en kinderen en kinderen onderling. Elk lid levert een bijdrage aan het geheel door gewoon zichzelf te zijn. Dit is een grote zekerheid bij het veilig navigeren door het leven.
Tot de omwenteling is bereikt, is dit een gedachte van hoop en van volhouden tot het hoogste punt is bereikt: de sprong is gewaagd en vanaf dit punt is het eigen weten de basis.
Ouders die naast hun kinderen staan, ze iets meegeven van hun vertrouwen, ze zelf laten ontdekken wat werkt en niet werkt, gunnen kinderen hun eigen leven. In het innerlijk - diep van binnen - sluimert het zelf dat weet. Dit Zelf hoeft enkel nog te ontwaken: van Niet-Zelf naar Zelf.